به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی دانشجویان و دانش آموختگان ترکمن ایران، مقاله آلاچیق ترکمن یک سازه تقویمی، در شماره 18 ماهنامه بین المللی ستاره شناسی به قلم آتیلا پرو منتشر شده است. (وب سایت ماهنامه: www.nightsky.ws)
آتیلا پرو، رئیس قسمت خاورمیانه ای مجمع جهانی اختفاهای نجومی IOTA و همچنین عضو هیات رئیسه این مجمع جهانی در نجوم است. ایشان از اردیبهشت 1390 تا کنون به عنوان عضو شورای سردبیری ماهنامه بین المللی آسمان شب فعالیت داشته است.
بخش هایی از این مقاله:
شاید باتوجه به مشخصه های یک آلاچیق ترکمن، بتوان آن را نوعی زیج یا رصدخانه در نظر گرفت. در واقع برای ترکمن های کوچ نشین اوی فقط یک خانه معمولی نبوده است.
غیر از ساختار سازه ای یک اوی، ترکمن ها برپا کردن آلاچیق را بسیار با اهمیت تلقی کرده و این وظیفه را برعهده افراد باتجربه هر فامیل می گذاشتند. آنها این خانه گنبدی شکل را در جهت شمال و جنوب، و درب اصلی آن را به طرف طلوع خورشید قرار می داده اند؛ زمانی که نور خورشید در اوج تابستان بر مدار راس السرطان می تابد، یکی از پایه های اوی درست در این مدار قرار می گیرد و در فروردین و مهر که اعتدالین است درست از وسط اوی و از روی ستون دیگری عبور می کند و در انقلابین در اول دی بر روی یک پایه دیگر در قسمت جنوبی تر پایه های یک اوی سایه می اندازد و ترکمن های قدیم از زاویه تابش نور خورشید بر اوی و پایه های آن زمان سنجی می کردند در ضمن از سوراخ بالای اوی یعنی توینوک، ظهور ستارگان و اجرام سماوی را رصد می گردند و زمان کوچ و حرکت و فصل ها و ماه ها را تشخیص می دادند که نیاز به تحقیق بیشتری دارد.
هر آلاچیقی شصت تاریم دارد كه فاصله هر كدام درست شش درجه است كه در مجموع 360 درجه را نشان میدهند. بزرگسالان و ریش سفیدان ترکمن در گذشته با نشستن در داخل آلاچیق ساعات روز و شب را تخمین میزدند؛ و با حركت ستارگان میتوان زمان ماه، ستاره، خورشید را دقیق محاسبه كرد و با حركات ماه و خورشید نیز دقیقا ساعات شبانه روز را تخمین زد.
در خصوص آلاچیق های ترکمن محققان پژوهش های بسیاری انجام داده اند، با این وجود اطلاعات بسیار اندکی در مورد کاربردهای نجومی و تقویمی اوی به عصر حاضر رسیده است.
نظرات شما عزیزان:
دورترین 
ساعت18:44---1 ارديبهشت 1391
با سپاس. مطلب جالبی بود..